تغییر «هزینه» می‌خواهد و زمان

اولین فیلم مهدی کروبی تصمیم تحریم‌کنندگان انتخابات و کسانی که سر در گم بین دو انتخاب کروبی- موسوی بودند را تحت‌الشعاع خود قرار داده است.

محتوای این فیلم، برخی تحریم‌کنندگان و «شبه روشنفکران» را جذب برنامه‌هایی کرده که آقای کروبی بر پیگیری و اجرای آن در صورت پیروزی در انتخابات تاکید کرده است.

در استدلال کسانی که قبل و بعد از این فیلم از کروبی حمایت کرده‌اند، یک نکته مهم به چشم می‌خورد؛ مهدی کروبی مطالبات قشر متوسط و شبه روشنفکر در جامعه نیمه بسته ایرانی را بهتر از دیگر نامزد‌ها می‌تواند به پیش ببرد.

حقوق بشر، زنان، زندانیان سیاسی، شهروندی و آزادی‌های مدنی و از قبیل آن، بخشی از برنامه‌هایی است که مهدی کروبی قول پیگیری و اجرای آنها را داده است.

معتقدم که در صورت پیروزی کروبی در انتخابات، طرح «مطالبات مدرن» جامعه در حال گذار ایرانی سرعت بیشتری خواهد گرفت، «سرعت» در طرح این مطالبات در جامعه‌ای که ده‌ها سال همچنان نیمه‌بسته باقی مانده، هزینه‌های دارد که حامیان آقای کروبی نباید از آن غافل شوند.

یادمان باشد که طرح کلی او ابتدایی این مطالبات در دولت محمد خاتمی چه مسائلی را به دنبال داشت، فارغ از آن مسائل که مقتضی طبیعی هر اندیشه نوینی است، بابد باور داشت که هر «تغییری» همه «هزینه» می‌خواهد و هم «زمان».

علت حمایت کرباسچی و... از مهدی کروبی

هفته‌ها است که در حرف‌ها، بحث‌ها و نوشته‌ها با این سئوال مواجه می‌شویم که چرا غلامحسین کرباسچی، عطا‌ءالله مهاجرانی، مرتضی الویری، عباس عبدی و محمدعلی ابطحی از نامزدی مهدی کروبی در دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری حمایت می‌کنند؟

من کمتر پاسخی در تشریح علل شخصی این حمایت‌ها از نامزدی آقای کروبی خوانده و شنیده‌ام، آنچه که تحلیل‌گران گفته و نوشته‌اند بیشتر معطوف به شخصیت و برنامه‌های مهدی کروبی بوده است تا واکاوی علل شخصی حامیانش.

گمانم بر این است که مهمترین علتی که این مجموعه از کوشندگان سیاسی و مدیران را گرد مهدی کروبی جمع کرده است؛ زخمی است که در گذشته نه چندان دور بر جان و روح آنها نشسته که گذر زمان نه تنها آن را التیام نبخشیده، بلکه بر کهنگی آن افزوده است.

گریه‌های علامحسین کرباسچی در فیلم اول مهدی کروبی شاید پاسخ روشنی به پرسش‌ها باشد.