خامنه‌ای قدم در راه احمدی‌نژاد و علم‌الهدی گذاشت

علی خامنه‌ای هر روز بیش‌تر از دیروز، امید‌ها به اصلاح نظام جمهوری اسلامی را نا امید می‌کند.

برای آنهایی که دوست ندارند ایران شاهد انقلاب دیگری باشد، حرف‌ها و موضع‌گیری‌های این روز‌های او  از اهمیت فراوانی برخوردار است.

رهبر جمهوری اسلامی با سخنرانی‌های آشفته خود، هر روز خود را دورتر از مردمی می‌کند که به وضعیت موجود اعتراض دارند، اما نمی‌خواهند با خشونت و انقلابی‌گری چیزی را عوض کنند.

خامنه‌ای با گذشت بیش از هفت ماه از آغاز اعتراض‌ها، در سخنرانی امروز خود نشان داد که به سوی تصمیم بزرگی حرکت می‌کند.

او با «ضد انقلاب»، «جاهل» و «لجوج» خطاب کردن معترضان، آنها را جدا از «مردم» دانست و گامی مهم در شفافیت وضعیت موجود برداشت.

خامنه‌ای با این حرف‌ها، نشان داد که آن جمعیت سه میلیون نفری روز ۲۵خرداد را جز توده‌های مردم نمی‌داند. از نظر او کسانی ملت ایران هستند که نهم دی‌ماه «بدون فراخوان» به خیابان‌ها آمدند و از دولت محمود احمدی‌نژاد حمایت کردند.

رهبر جمهوری اسلامی با جدا خواندن معترضان از «ملت ایران»، قدم در راهی گذاشت که پیش از این احمدی‌نژاد با «خس و خاشاک» نامیدن آنها و احمد علم‌الهدی با «بزغاله و گوساله» خواندن مخالفان، در این راه قدم گذاشته بودند.

او یادش رفته که یک روز پس از سخنرانی تهدید‌ آمیزش در نماز جمعه ۲۹خرداد، چه کسانی به خیابان‌ها آمدند و به وضعیت موجود اعتراض کردند.

روز ۲۲ بهمن شاید آخرین فرصت علی خامنه‌ای برای بیدار شدن از خواب  باشد.

۱۹بهمن سال ۱۳۸۸

سکوت! یک «خواص» شکسته شد

حسن خمینی پس از ماه‌ها سکوت بالاخره لب به اعتراض گشود.

محافظه‌کاران از سکوت خوششان نمی‌آید، بسیاری از آنها معتقدند که در این دعوا، طرف سوم نداریم؛ یا موافق سلطان یا مخالف.

به همین خاطر هم هست که سلطان و انصار و اعوانش از «سکوت و دوپهلوگویی» خواص به شدت آشفته‌اند.

حسن خمینی یکی از همان خواصی بود که باید به زبان می‌آمد. محافظه‌کاران می‌دانند که او زیر پرچم کسی که تقلب و کشتار را فرماندهی کرده، سینه نمی‌زند، اما از سکوتش نیز اصلن رضایت نداشتند.

همه تاکید سلطان و هوادارانش بر شکسته شدن سکوت خواص، برای این نیست که از زبان آنها تائیدی بر رفتار و گفتار سر تا پا نیرنگ و دروغ خود بگیرند، بلکه بیشتر برای آن است که تکلیف خود را با منتفدان و مخالفان روشن کنند.

آنها تصور می‌کنند اگر خواصی که در این هفت ماه سکوت کرده‌اند، موضع خود را شفاف کنند، زمینه برای برخورد‌ با آنهایی که در «فتنه» قریب خورده و «مردود» شده‌اند، راحت‌تر فراهم می‌شود.

خواص اگر سکوت خود را بشکنند، سلطان وزن طرفداران خود را بهتر خواهد شناخت و  راحت‌تر می‌تواند تصمیم‌‌های بزرگ بگیرد؛ تصمیم‌هایی که بیش از هفت ماه است از گرفتن آن وحشت دارد.

خواص نقش تعیین کننده‌ای در تصمیم‌ نهایی سلطان دارند، آنها اگر در این دعوا با او بیعت کنند، باید منتظر تکرار سرنوشت شاه پیشین  بود، در غیر این صورت، باید امیدوار بود که خواص با فاصله‌ گرفتن از سلطان، او را از خواب بیدار کنند.

۱۸ بهمن ماه سال ۱۳۸۸

شلم شوربای جمهوری اسلامی

اوضاع ایران هر روز درهم برهم‌تر از دیروز می‌شود. دعوای میرحسین و کروبی (مردم) با احمدی‌نژاد به حاشیه رفته است و این خامنه‌ای و هاشمی هستند که به جان هم افتاده‌اند.

خامنه‌ای از سکوت و دو پهلو گویی هاشمی ناراحت است و هاشمی از بی‌توجهی خامنه‌ای به حرفهایش. طرفداران محمود احمدی‌نژاد هم که از هر فرصتی برای حمله به هاشمی سوء‌استفاده می‌کنند؛ از محمد یزدی گرفته تا غلامحسین الهام و زنش.

قبل از این، محافظه‌کاران در حمله به هاشمی هماهنگ‌تر بودند، اما فعلن که چنین نیست. احمد خاتمی آن جیغ‌کش معروف، با «بزرگوار» خطاب کردن هاشمی از او خواسته که جواب یزدی را ندهد، اما هاشمی این درخواست را قبول نکرده است.

احمدی‌نژاد بعد از شکست علی لاریجانی در قضیه لایحه هدفمند کردن یارانه‌ها، به جان صادق افتاده و او را به «دیکتاتوری» متهم کرده است. قوه قضائیه هم با انتشار بیانیه‌ای جواب رئیس دولت دهم را داده است.

جبهه پیروان خط امام و رهبری هم به احمدی‌نژاد نامه داده و خواستار برکناری اسفندیار رحیم‌مشایی از سمت‌های دولتی شده است.

پنجشنبه هم دو نفری که اصلن به قضیه انتخابات ربطی نداشته‌اند اعدام شده‌اند و احمد جنتی هم در نماز جمعه در دفاع از احمدی‌نژاد، حملاتی متوجه قوه قضائیه کرده است.

دست‌آخر اینکه مهدی کروبی با یک روزنامه خارجی مصاحبه کرده و گفته که دولت محمود تا چهار سال دیگر دوام نخواهد آورد و احزاب و گروه‌ها قرار است با یکدیگر متحد شوند.

خلاصه اینکه فکر می‌کنم از این شلم شوربای جمهوری اسلامی، قرار است چیزی دربیاید. باید منتظر بود.

نهم بهمن‌ماه ۱۳۸۸

احمدی‌نژاد از اول هم رئیس دولت نظام بود

خبرگزاری فارس خبری از قول مهدی کروبی مبنی بر به رسمیت شناختن محمود احمدی‌نژاد به عنوان «رئیس جمهوری» ایران منتشر کرد که چند ساعت پس از آن حسین کروبی با اصلاح این خبر گفت که پدرش، احمدی‌نژاد را تنها به عنوان «رئیس دولت نظام» به رسمیت می‌شناسد.

خبرگزاری فارس یا نمی‌داند تفاوت «رئیس دولت نظام» با «رئیس جمهور» منتخب مردم چیست، یا اینکه طبق معمول دست به تحریف‌های همیشگی از وقایع و گفته‌های دیگران زده تا به هدف خود برسد.

با این گفته کروبی که محمود احمدی‌نژاد «رئیس دولت نظام» است کاملن موافقم. احمدی‌نژاد رئیس دولت نظامی است که خود را در زرورق جمهوریت پیچیده، اما پایبند به هیچ‌یک از ارکان آن نیست.

احمدی‌نژاد با حکم ولی‌امری که «مشروعیتش را از خدا» می‌گیرد، به عنوان رئیس دولت انتخاب شده است. در حکومتی که رای مردم تنها حربه‌ای برای پز دادن به جهانیان است، چگونه می‌توان فردی همچون احمدی‌نژاد را منتخب جمهور دانست.

احمدی‌نژاد را باید به عنوان «رئیس دولت نظام» به رسمیت شناخت. هر نظامی باید رئیس و مسئولی داشته باشد، فارغ از اینکه با رای مردم روی کار آمده باشد یا از سوی «نماینده خداوند» منصوب شده باشد.

تاکید بر به رسمیت شناختن احمدی‌نژاد به عنوان «رئیس دولت نظام»، برای آن است که اگر فرداروزی قرار شد آمران، عاملان و مباشران خونریزی‌‌ها، سرکوب‌ها و جنایت‌ها محاکمه شوند، بدانیم که یقه چه کس و کسانی را باید بگیریم.

اسلام رادیکال؛ یگانه محرک طالب‌- بسیجی

در شهرستان ۱۷۰هزار نفری «سرباز»، در کمتر از سه ماه، ۲۶هزار نوجوان ۱۳ساله را به عضویت بسیج درآورده‌اند.

شهرستان «سرباز» از توابع استان سیستان و بلوچستان است که چند ماه پیش در یک انفجار «تروریستی»، گروهی از سرداران سپاه در آنجا جان خود را از دست دادند.

فارغ از درستی و نادرستی این خبر، بسیاری اوقات فکر می‌کنم، کارکرد‌ ۲۳هزار پایگاه‌ بسیج برای جمهوری اسلامی چه شباهتی می‌تواند با ۱۰هزار مدرسه طلبان در پاکستان داشته باشد.

در جمهوری اسلامی از بسیجیان نوجوانی که سن و سال آنها بین ۱۳تا ۱۵سال است، برای سرکوب معترضان استفاده می‌شود. بدست گروهی از آنها سلاح می‌دهند و بدست جماعتی دیگر باتوم، چماق، کابل و چاقو.

چرایی و فلسفه به‌ کار‌گیری این چماق‌ها و کابل‌ها در پایگاه‌های بسیج و جلسات هادیان سیاسی تئوریزه می‌شود تا هریک از این چماقداران برای تقرب به اهل‌بیت، در رکاب ولی‌امر سربازی کنند.

مدارس طالبان در پاکستان و افغانستان نیز در مقیاسی رادیکال‌تر، همین کارکرد را دارند؛ تربیت طالبانی نوجوانانی که در سودای بهشت، کمربند انفجاری به خود می‌بندند. همان کاری که در فلسطین نیز انجام می‌شود و جمهوری اسلامی آن را عملیات «شهادت‌طلبانه» می‌خواند.

آموزه‌های رادیکال مذهبی، یگانه عامل انگیزشی نیرو‌های بسیج و طالبان است، با این تفاوت که بسیج فعلن با چوب و چماق به جنگ «محاربان» آمده و طالبان سال‌هاست که با بمب و تفنگ با دشمنان اسلام می‌جنگند.

جمهوری اسلامی در خشکاندن مغز نوجوانان  چندان تفاوتی با طالبانی که وحشت در دل جهانیان افکنده، ندارد. تنها تفاوت در موقعیت جفرافیایی و فرهنگی است، وگرنه این نظام اسلامی دقیقن همان راهی را می‌رفت که طالبان رفته است.

پنجم بهمن ماه سال ۱۳۸۸

هاشمی رفسنجانی پاسخ علی خامنه‌ای را داد

اکبر هاشمی رفسنجانی چند روز پس از انتقاد علی خامنه‌ای از «سکوت و مواضع دو پهلوی خواص» در حوادث پس از انتخابات، گفت که حرفهایش را ۲۶ تیرماه زده است و دیگر حرفی برای گفتن ندارد.

هاشمی رفسنجانی بازی سیاسی را بهتر از علی خامنه‌ای بلد است. ولی‌امر هفته گذشته توپ را در زمین هاشمی انداخت، این هفته نیز هاشمی با اعلام اینکه خامنه‌ای تنها کسی است که می‌تواند کشور را از بحران خارج کند، توپ را به زمین او بازگرداند.

رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام از ۲۶ تیرماه تاکنون بارها گفته که این تنها رهبر جمهوری اسلامی است که می‌تواند بحران را مهار کند.

هاشمی با تاکید بر این نکته، می‌خواهد به خامنه‌ای گوش‌زد کند که تنها راه‌حل خروج ایران از بحران، پذیرش پیشنهاد‌های اوست، در غیر این صورت مسئول تمام وقایع شخص رهبر است و نمی‌تواند خواص را به سکوت و دوپهلو گویی متهم کند.

هاشمی می‌داند که چه می‌کند، اما این خامنه‌ای است که گمان می‌کند خواص هر طور که او بخواهد باید موضع‌گیری کنند.

خواصی که از نظر خامنه‌ای، یکی از آنها هاشمی است، پیشنهاد‌های خود را ارائه کرده‌اند، اما این پیشنهاد‌ها به مذاق سلطان خوش نیامده است.

متن سخنان هاشمی

به قلعه رفتن خامنه‌ای و کیش جنبش سبز

علی خامنه‌ای برای آنچه که از سال ۱۳۸۴بدست آورده بود، در انتخابات ریاست جمهوری دهم در اشتباهی استراتژیک با به قلعه رفتن، رسمن به سمت راست صفحه شطرنج نظام اسلامی تغییر موقعیت داد.


خامنه‌ای که ظاهرن ۲۰ سال، شاه مورد احترام سپاهیان انقلاب اسلامی بود و دو جناح «چپ و راست» را رهبری می‌کرد، پس از انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۳۷۶به سمت راست سپاه انقلاب متمایل شد و نهایتن در انتخابات ریاست جمهوری ۲۲ خرداد ماه به قلعه راستگرایان فروغلطید.


به قلعه رفتن خامنه‌ای، او را از وزیر سپاه، همنشین همیشگی‌اش (اکبر هاشمی رفسنجانی) دور و از جناح چپ سپاه انقلاب اسلامی جدا کرد.


خامنه‌ای حالا امیدوار است در قلعه (احمدی‌نژاد و دولت)، اسب (سپاه و نیرو‌های نظامی) و فیل (مذهبیون سنتی) بتواند با نیمه راست سپاهیانش در برابر لشکر یک‌دست سبز مردم ایستادگی کند.


با همین خیالات بود که خامنه‌ای شش ماه دست به سرکوب خونبار معترضان و مخالفان زد، اما آنچه که نصیبش شد، «کیش» جنبش سبزی بود که ۲۰ سال خامنه‌ای از آن در امان مانده بود.


برای جنبش سبز، فعلن همین‌ «کیش» کفایت می‌کند، این «کیش» نشان داد که علی خامنه‌ای در قلعه‌ای متزلزل‌تر از آنچه که تصور می‌کرد قرار گرفته است.

سوم بهمن‌ماه سال ۱۳۸۸

دگرگونی فردی؛ پیش‌نیاز تحقق برخی خواسته‌های سبز

راستش با محتوای برخی از بیانیه‌های جریان‌های حاضر در جنبش سبز کمی مسئله پیدا کرده‌ام.

بیانیه صادر کردن خوب است، کسی هم قرار نیست مانع از بیان دیدگاه‌ها و خواسته‌های جریان‌های حاضر در جنبش سبز باشد، اما دست‌کم باید به ظرفیت جامعه و عواقب مسائلی که در بیانیه‌ها مطرح می‌شود اندیشید.


در برخی از این بیانیه‌ها، نظام انسانی و سیاسی‌‌ای ترسیم شده که رسیدن به آن، ده‌ها سال زمان می‌برد. به دولت و نظام سیاسی هم چندان ارتباطی ندارد، چراکه لازمه تحقق آنها، دگرگونی‌ها در نهاد فرد سنت‌زده ایرانی است.

این بیانیه‌ها در حالی مطالبات خود از نظام‌ سیاسی (آینده) را مطرح کرده‌اند که حداقل‌هایی از آنها در نهاد فرد ایرانی نیز دیده نمی‌شود.

این خواسته‌ها که بیشتر در قالب حقوق زنان و روشنفکران به چشم می‌خورد، نیازمند تحول فردی است تا تغییر در سیستم سیاسی.

دین‌خویی را نمی‌توان با تغییر نظام سیاسی برانداخت، همان‌طور که مناسبات زن و مرد در ایران را نمی‌توان با تصویب قوانین یک‌شبه متحول کرد.

امام‌‌زمان را هم نمی‌توان به واسطه یک تحقیق تاریخی به‌یکباره از نهاد موعودگرای فرد ایرانی پاک کرد تا نظام ولی‌فقیه را برانداخت.

پریدن یکباره از همه این موانع تاریخی و فرهنگی، آفت است، آفتی که که سال‌ها بعد خود را در شکل‌های دیگری نشان خواهد داد.

تغییری که با نظام انسانی سر و کار داشته باشد، زمان می‌برد، شاید ده‌ها سال. هزینه هم می‌خواهد، چه سیاسی، چه فرهنگی و چه اجتماعی.

هزینه سیاسی برانداختن نظام سلطانی ولایت فقیه کم‌هزینه‌ترین این تغییرات  است، آنچه که به هزینه و فرصت بیشتری نیاز دارد، برافکندن اندیشه فره‌ایزدی و شاهی است که هزاران سال در صورت‌های مختلف در نهاد هر ایرانی باقی مانده است.

دوم بهمن‌ماه سال ۱۳۸۸